4, 5

4. O tym, czym jest wolność dla mnie.

Kolejny dzień w szkole nie przyniósł niczego dobrego. Panowała ponura atmosfera w związku z pogrzebem Megan. Po trzeciej lekcji całą szkołą szliśmy najpierw do kościoła, na mszę, a potem na cmentarz. Nawet nie skupiłam się na tych wszystkich żałosnych mowach, słuchałam ich tak, aby za kilka następnych słów zapomnieć poprzednie.

- Tu, teraz w tym momencie i w tym ponurym miejscu kojarzącym się wszystkim tylko z jednym, pragnę nie tyle, co udowodnić, ale pokazać, jaka wąska granica panuje między życiem, a śmiercią. Jesteśmy panami swojego losu, możemy robić z sobą co nam się podoba, ale nieraz nie mamy najzwyczajniej do tego prawa. Megan również nie miała prawa. Niestety nie zapewniliśmy jej pomocy i wsparcia, którego akurat w tym momencie potrzebowała. Przez nasze zaniedbanie odebrała sobie życie fizyczne, a psychiczne swojej rodzinie i przyjaciołom. Dla szkoły jest to niezwykła tragedia, ale zarówno jak i przekaz, udowadniający, że śmierć jest wśród nas, otacza nas i w każdej chwili może zabrać nas do siebie, z naszej bądź czyjejś winy. Drodzy uczniowie i reszta zabranych tutaj osób – chcę wam powiedzieć, że życie to najcenniejszy dar jaki macie, więc dbajcie o niego – bo bez życia niczego więcej nigdy nie poznacie i nie zaznacie. Wy jesteście życiem i nadal nim pozostawajcie.

- Suz, a ty co sądzisz o śmierci? Czym dla ciebie jest śmierć?

Rozejrzałam się po sali. Większość osób miała wpatrzone we mnie oczy, oczekując nietypowej odpowiedzi na to całkiem proste pytanie. Wychowawczyni stukała nerwowo palcami w blat biurka.

- Czym jest dla mnie śmierć? – zapytałam.

- Tak, takie zadałam ci pytanie.

- Na chwilę obecną czymś nieosiągalnym. Oczywiście, mogłabym mi teraz spaść lampa na głowę i zabić albo jakiś niewykryty wulkan mógłby wybuchnąć pod szkołą lub w odległości kilkunastu metrów, trując mnie pyłem, ale takie rzeczy są mało prawdopodobne. Jednak odpowiem może na łatwiejsze pytanie – z czym kojarzy mi się śmierć? Z wolnością.

- Dlaczego akurat z wolnością?

- Najpierw powiem czym dla mnie jest brak wolności, niewola. Jest to całe życie w tym pseudo-cywilizowanym świecie. Jest to życie wśród ogólnie przyjętych zasad, reguł, wytycznych i dobrych manier. Dam przykład –podejmujemy decyzję, która według nas jest naszą decyzją, podjętą tylko przez nas, co jest kompletną nieprawdą. Decyzje wszystkich ludzi, którzy nigdy nie zastanawiali się nad sensem życia są decyzjami, które są o d p o w i e d n i e. Nie są naszymi decyzjami z serca, ale są to decyzje, które akurat odpowiadają przyjętym regułom i zasadom. Pewnie sobie teraz wszyscy pomyślicie – nie, to niemożliwe, to są nasze decyzje. Nieświadomie podejmujcie je wraz z systemem. Rzucenie szklanką o ścianę jest czymś nieodpowiednim i nieodpowiedzialnym, bo takie są zasady. A co, jeżeli mam na to ochotę? Biorę szklankę i ją rozbijam, nie martwiąc się o konsekwencje. A co jeżeli masz teraz ochotę powiedzieć osobie obok jak bardzo cię denerwuje? Nie powiesz, bo to byłoby niemiłe i zaburzyłoby ogólnie przyjęte zasady. Zrób to, skoro dzięki temu będziesz szczęśliwy. Ah tak, to egocentryczne. Tak jak wszystko w tym świecie. Nawet pozorując działalność w jakiejś parafialnej akcji charytatywnej, wszyscy mają gdzieś to, że sąsiad z dołu zdycha, a ty wywalasz żarcie do śmietnika, bo niedobre. Zostańcie wolontariuszami i śmiejcie się z chorych umysłowo, którzy nie mają bladego pojęcia o większości uczuć, których wy doznajecie. Wiecie co to jest to wszystko? Życie w tym systemie, w którym żyjemy.

A teraz odpowiem na pytanie – dlaczego śmierć jest dla mnie wolnością i dlaczego kojarzy mi się z wolnością? Śmierć jest zwolnieniem z obowiązków, zasad, reguł, kontaktów, które nas zniewalają. Nie możemy robić wszystkiego, co ma na celu uczynić nas wolnym, istnieje takie coś jak Kodeks Karny, który blokuje większość naszych działań.  Bo brakiem wolności jest słuchanie informacji o polityce i gospodarce kraju, jest to zobowiązywanie się co do niektórych ludzi, jest to chodzenie do szkół czy pracy. Niewolą jest życie na tym świecie, bo przecież musisz postępować zgodnie z przyjętymi zasadami i regułami, inaczej zostaniesz nazwany dzikusem i życie będzie jeszcze gorszą nędzą. A co daje śmierć? Powiedz mi, co? Uwalnia od wszystkich obowiązków i decyzji, od wszystkich ludzi, którzy nas niewolą i powoli niszczą swoimi osobami.

- To bardzo ciekawe i dość… oryginalne. To, co powiedziałaś.

- Nie pojmuje tego pani. Wy również tego nie pojmujecie – rozejrzałam się po twarzach zdziwionych rówieśników – bo to, co powiedziałam złamało przyjęte przez was wszystkich zasady i dlatego tego nie rozumiecie.

- Twoje poglądy są trochę mylne… - odezwał się niski głos z kąta sali.

- Doprawdy? – zapytałam zaciekawiona.

- Śmierć nie jest wolnością. W przypadku samobójstwa jest ucieczką. A odbieranie sobie życia jest, tak, czymś niestosownym. Ale nie dlatego, że nasze zasady tego nie przyjmują do świadomości, ale dlatego, że nawet nie mając tych zasad, i tak samobójstwo pozostaje czymś złym.

- Dobrze już, dajcie spokój… idźcie w przyszłości na filozofię – westchnęła nauczycielka.

- A co z oryginalnością? Sama jesteś taka… niedookreślenia, więc powiedz mi, co sądzisz na temat oryginalności.

- Dla większości to zwykłe pozerstwo, dla innych chęć wyróżnienia się spośród szarych, systemowych dzieł natury, a dla jeszcze innych, czyli dla mnie to tak, jest to łamanie zasad. W pewnym sensie. W maleńkim stopniu bycie oryginalnym pomaga mi być wolną – uśmiechnęłam się dumnie.

- Steve – podał mi rękę.

- Suz. Interesujesz się polityką?

- Tak. Moje poglądy są lekko liberalistyczne, bardziej minarchistyczne a mniej anarchistyczne, ale wszystko się łączy.

- Pewnie jesteś kolejnym antyfanatykiem Monteskiusza i pragniesz zniesienia trójpodziału władzy lub bardziej zminimalizowania go. Zgadłam, prawda?

- Tak, skąd wiedziałaś?

- Witam w szarym, systemowym świecie, w którym każdy twój ruch będzie mi do przewidzenia. Teraz zapewne zapytasz się gdzie mieszkam, tak?

- W sumie… miałem to w planach. Więc teraz rozumiem… nieokreślona buntowniczka na czele tłumu składającego się tylko z twojej osoby, starająca się zmienić świat i wprowadzić w niego swojego poglądy? Coś ci wyznam… Twoje poglądy to czysta anarchia i black metal. Gdyby każdy tak żył, to wszyscy płonęlibyśmy ogniem i dymilibyśmy się na czarno.

- A czy ja namawiam kogoś do mojego stylu życia?

- Hm… nie wiem. Ale wydaje mi się, że wszystkich swoich najbliższych starasz się przekabacić na stronę ‘zła’ – wykonał w powietrzu ironiczny cudzysłów.

- Mylisz się.

5. Wolę kiedy nie mówisz ‘nic’.

- A teraz słucham – zaczęłam.

- A co chcesz wiedzieć?

- Choćby ile miałeś już dziewczyn. Masz ładną buźkę, więc pewnie wiele.

- A co jak powiem, że żadnej? – spojrzał się na mnie pytająco.

- Nie żartuj.

- Nie żartuję – odparł Steve – tyle, że to nie kwestia mojego wyglądu bądź szukania odpowiedniej partnerki. Jest to tak szeroka kwestia, że nie zrozumiesz jej.

- Czemu od razu zakładasz, że nie zrozumiem?

- Bo to wiem. Jesteś inną osobą. A Ty ilu miałaś chłopaków?

- Niewielu…

- Więc nie zrozumiesz. Bo ja wierzę, że miłość jest tylko jedna. Tylko jedna jest ta prawdziwa, poważna i na całe życie. A w tym wieku związki nie są poważne i opierają się tylko na cielesnym dogadzaniu sobie. A nie o to przecież chodzi.

- Masz całkowitą rację. Należało mnie również spytać, czy któregokolwiek z nich kochałam… Wiesz co by było odpowiedzią? Nie.

- Ty naprawdę nie rozumiesz. Ja nie chcę się wiązać, bo to równa się z miłością i zobowiązaniami, których w związkach w tym wieku nie ma.

- To najwidoczniej jesteś za mało dojrzały by stworzyć taki związek, drogi Stevie. Do zobaczenia kiedyś tam – pomachałam mu w powietrzu, odchodząc. Dlaczego odeszłam? To interesujący facet, ale cholernie nienawidzę, gdy ktoś się nie zgadza ze mną, moimi zasadami i stara się wmówić mi swoje. Nauczyciele to inna sprawa, ale on mnie zirytował bardzo. Być może tym, że miał cholernie sporo racji… Szesnaście wiosen na karku wcale nie zwalniało mnie z prawdziwej miłości, choć przy dokładniejszych zastanowieniach w ogóle jej brakowało w moim życiu. Pomimo starszych chłopców… Raphael. Był trzy lata ode mnie starszy, ale jeszcze bardziej niedojrzały niż ja. Lubię starszaków, bo liczę, że czegoś się przy nich nauczę, nauczę się życia. A przy nim dostrzegałam jak bardzo, pomimo prawnej dorosłości, jest niedojrzały i nieodpowiedzialny. I nieuczuciowy. Żadna dorosła osoba nie zabiera serce drugiej, raniąc ją prosto w oczy. Choć i w tym kawał mojej winy. Za bardzo mu zaufałam, a na moich oczach przyprawiał mi rogi. Oczywiście nie dosłownie, bo niczego nigdy nie zauważyłam, ale wystarczyło, że wspomniał, że się z kimś spotyka, to mnie nic nie obchodziło, bo mu ufałam. I na co mi to było? I na co jest mi to wspominanie. Z każdą następną sekundą, minutą poświęconą wspominaniem jego osoby coraz bardziej za nim tęsknię. Kochałam go, być może kocham, ale tego nigdy sobie nie uświadomię, nigdy do tego nie dojdę. Nie czas.

Właściwie czemu ciągle to wspominam? Bo brakuje mi osoby, o której mogłabym teraz myśleć. Także jak przystało na prawdziwą nastolatkę, wciąż wspominam, nie mając nic innego do roboty. W takich chwilach jedyne, o czym myślę, to wyrwać się z tej obsesji, znaleźć sobie kogoś, nowe hobby, cokolwiek.

Następny dzień w szkole był identyczny jak poprzedni. Doliczając Steve’a, który szukał nowych znajomych. Z jego rozmów wywnioskowałam, że nieświadomie. Opowiadał mi o jego nielicznych znajomych z wyboru, którzy go poznali i zrozumieli, bo on nie chce mieć znajomych, którzy nie rozumieją go, bo jest tak bardzo trudny, blablabla.

- Więc czemu wprost nie powiesz ‘kandydatom na stanowisko twojego znajomego’ kim jesteś? – zapytałam zmęczona słuchaniem.

- Bo nie o to chodzi w poznawaniu znajomych – fakt, ma rację. – Jeśli chcesz kogoś poznać, nie powiesz mu wprost ‘cześć, jestem Suzannah, jestem dziwna, bo gadam o śmierci, że jest wolnością, mam depresję, ale boję się coś sobie zrobić, bo jestem na to zbyt delikatna, no i ah tak, świat nie odkryłby mojej wyimaginowanej inteligencji i geniuszu, którym staram się zarazić innych’. Tak im powiesz? – powiedział sarkastycznie naśladując mój głos.

- Wiesz co, wypierdalaj. Nikt nie będzie mówił mi wprost w ten sposób co o mnie sądzi. Możesz sobie myśleć co chcesz, ale w ten sposób do nikogo nie powinno się mówić! – wybuchłam.

- Bo co, bo to łamie ogólnie przyjęte normy i zasady? – zaśmiał się – Jestem bardziej inny niż ta cała systemowa reszta bardziej niż ci się wydaje. Przemyśl poznawanie mnie Suz.

- Ja się ciebie o nic nie prosiłam.

Odeszłam od niego, siadając w innej części korytarza. Dręczyło mnie jedno; czy wszyscy faktycznie tak mnie postrzegają? Wychodzi na jedno, staram się być na siłę sobą, jednocześnie będąc kimś innym. Udaję życie w amerykańskim filmie. Jestem zwykłą pozerką. On ma rację. I jest mi potrzebny. Obydwoje wiemy o tym i specjalnie mi to powiedział, specjalnie bym zrozumiała, jak bardzo on jest tym, kim chcę ja być. Tylko on nie udaje nikogo. Naprawdę jest sobą, naprawdę tak sądzi, nie głosi prawd ogólnie każdemu znanych, tylko, że męczące by było uzupełnianie się w nich. Ciągle mam strasznie mieszane myśli, z jednej strony uświadamiam sobie, że naprawdę jest we mnie coś innego, a z drugiej, wiem, że to ściema…

Zadzwoniłam do Steve’a.

- Cześć, tu Suz. Możemy się spotkać? – zapytałam pewnie.

- Tak. Za 15 minut pod wierzą kościoła – rozłączył się pośpiesznie. Dobrze, że miejscowość, w której mieszkam jest naprawdę mała, także wszędzie mam około pół godziny drogi.

- Więc jak? – zapytałam, widząc go.

- Wiedziałam, że będziesz chciała się spotkać. Doszło do ciebie, że tak naprawdę jeszcze jesteś dzieciakiem z marzeniami bez celu?

- Jakby. A ty nie bądź taki pewien wszystkiego.

- Równie dobrze – przybliżył swoją twarz na odległość kilku centymetrów od mojej – mógłbym rozkochać sobie ciebie we mnie, nawet jeśli nie jestem super piękny. Wiesz jak to się nazywa? Charyzma, której reszta osób z wiekiem z końcówką –naście nie ma.

- Mówiłam ci, nie bądź taki pewien wszystkiego – uśmiechnęłam się.

- Co chcesz wiedzieć?

- Jak ty to robisz. Jesteś inny jak reszta, w ogóle tego nie ujawniając, nie korzystając z tego i będąc jednocześnie sobą. Jak?

- Odmienność nie polega na noszeniu bojówek, słuchaniu metalu i obnoszeniu się z tym. Nadążasz?

- Tak, nie wygłupiaj się.

- Jak pewnie sama zauważyłaś, co zasługuje na skromne gratulacje, wszyscy są tacy sami i niczym się nie różnią. Ale więcej jest odmieńców niż tak naprawdę sądzisz. Po prostu inteligentniejsze osoby się z tym nie obnoszą, bo to po prostu im by zaszkodziło. Miej dobre oceny bez zgłaszania się do odpowiedzi. Interesuj się polityką bez szóstki z wychowania o społeczeństwie. Chciej być kimś, bez mówienia o tym wszystkim. Wiesz dlaczego? Bo gdy zaczynasz odnosić sukces, ludzie zaczną ci go zazdrościć. A każda inna osoba odniesie sukces. Jeżeli nie będzie się zbyt wyróżniać ani ujawniać.

- Tak, czyli każda osoba w skórze i  z gitarą na plecach jest pozerem?

- Nie. Po prostu ma swoje zainteresowania, które odwracają uwagę od ich płytkiej osobowości. Bo tak naprawdę tylko to ich obchodzi.

- Nawet nie wiesz jak bardzo się mylisz.

- A co, masz coś do zaoferowania oprócz glanów? Może jeszcze rysujesz anime, grasz na gitarze lub masz w szafie tylko czarne ciuchy? – spojrzał się na mnie – Sądząc po twojej minie nie masz nic więcej do zaoferowania.

- Więc pokaż mi jak to jest być tobą. Uważać się za tak wartościową osobę przy każdej nowej duszy, którą poznasz.

- Może.