6.

6. I kiedy brak już innych środków, pozostają same przemyślenia, a czasem i nawet zmiany.

- Wiesz o co chodzi w związkach rozpoczętych w naszym wieku?  - zapytał.

- No nie wiem, miałam kilka, ale że dorosła nie jestem to nie mam porównania co będzie za 10 lat.

- Ja na przykład nie chcę mieć dziewczyny. Ani dzisiaj, ani jutro, ani nawet za 3 lata. Minimalna granica to jak skończę 20 lat. Wiesz czemu?

- Bo chcesz zostać 20-letnim prawiczkiem? – zaśmiałam się.

- Nie! Jeśli osoba, na którą trafimy, naprawdę ma szczere zamiary i kocha, nie liczy się doświadczenie fizyczne.

- Tylko przez brak doświadczenia fizycznego często psuje się wiele związków, kochany. Laski nie chcą cieniasów, którzy dochodzą po minucie. Szczególnie w wieku dwudziestu lat.

- Ty może nie ingeruj tak co ja mogę zrobić zasobem mojej bielizny tylko się skup. Związki w naszym wieku są bezsensu. Całkowicie niedojrzałe, opierające się na zmianie statusu na facebooku, całowaniu przy znajomych i mówieniu ‘kochanie, misiaczku, słoneczko’ w każdej możliwej chwili.

- Skąd możesz to wiedzieć skoro nie miałeś nigdy dziewczyny? – zapytałam.

- Ale mam znajomych, Suzie. Czasem stawałem się również ofiarą półtora randek. Czyli ja i para. I widzę jak się zachowywali.

- Może i trochę racji masz… Fakt, trafiałam na samych debili, a związki to było coś między farsą a komedią.

- Sama widzisz. Nawet jakbyś miała partnerów 6 lat starszych, co już jest dziwne… mniejsza, i tak to by było niedojrzałe. Bo wiesz co? Masz szesnaście lat. Jesteś nastolatką, dzieciakiem, zwykłym gówniarzem, który teraz się uczy, zajmuje koleżankami, a nie związkami, które są tak ważne w życiu dorosłym, a nie nastoletnim. Jako dorosła osoba powinno się kogoś mieć, myśleć o dzieciach, małżeństwie, wspólnym mieszkaniu i psie. A nie teraz, kiedy związki ograniczają się do spacerków i gadu-gadu.

- Cholera, czasem mądrze gadasz Stievie – uśmiechnęłam się do niego, widząc jego minę po nazwaniu go tak zdrobniale. – Nie chciałeś nigdy mieć żadnej dziewczyny? Żadna Ci się nie podobała?

- Podobała. Ale nie chciałem związku – odpowiedział pewnie.

- Ciekawa jestem kiedy ty się stałeś taki dorosły… czy choć kiedyś byłeś dzieciakiem bawiącym się zabawki, czy od razu byłeś takim sztywniakiem.

- Nie! Nie jestem nawet teraz sztywniakiem. Źle mnie określasz. Jestem przecież wyluzowany! Ale jednocześnie odpowiedzialny aż nadto jak na swój wiek.

- Sztywniak, sztywniak! – śmiałam się do niego.

- Udowodnić Ci, że nie?

- Haha, ciekawe jak – pokazałam mu język.

- No wymyśl jak mam ci to udowodnić!

- To mnie pocałuj.

Cholera, czemu ja to powiedziałam? Jeszcze nigdy nie widziałam u kogoś takiego okropnego wyrazu twarzy. Było to coś pomiędzy skopanym psem a rozwścieczonym nauczycielem.

- Przepraszam, głupi żart – powiedziałam cicho.

- Myślałem, że te lekcje dały ci coś do zrozumienia. Myliłem się.

- Ale ja tylko żartowałam!

- Nie widzę żebyś była specjalnie skruszona. To chyba na dzisiaj byłoby tyle. To cześć – odszedł bez nawet spojrzenia na mnie. On ma taką cholerną rację. We wszystkim. Nienawidzę gdy ktoś ma więcej racji niż ja, bo wtedy czuję się bardzo głupio i na bardzo głupią. Wiem, że zrobiłam i powiedziałam źle. Psuję wszystko, co fajne – mój najnowszy talent. Mam nadzieję, że mu minie, bo potrzebuję go, stał się kimś w rodzaju mojego guru.

Wróciłam do domu z opuszczoną głową, nawet nie zareagowałam na czyjeś ‘cześć’ w moją stronę. Myślałam nad wszystkim po kilka razy. Gówno. Gówno prawda, zero racji. Potrzebuję kogoś. Nie przyjaciela. Kogoś, kto się mną zaopiekuje, obroni mnie przed złośliwcami, przytuli gdy będę smutna i uśmiechnie się gdy tego zechcę. Jak to mówią, na miłość trzeba zaczekać aż sama zapuka do naszego serca, a nie szukać jej na siłę… w sumie fakt, bo kiedy szukałam to otrzymywałam same niewypały. Teraz poczekam. Nie wiem jak długo, ale będę czekać, pomimo tego, co się dzieje, pomimo tego, co mówi Steve i pomimo wszystkiego.

- Suzannah, musimy porozmawiać – usłyszałam oschłe powitanie przy wejściu.

- Może najpierw ‘cześć dziecko’? A nie od razu tak niemiło. Co znowu zrobiłam? – zapytałam.

- Nic nie zrobiłaś. Po prostu zbyt często wychodzisz, co jest dość dziwne w twoim przypadku.

- Dzięki tato.. dobrze wiedzieć, że myślisz, że nie mam znajomych.

- Nie o to mi chodziło. Spotykasz się z jakimś chłopcem?

- Nie. Po prostu wychodzę ze znajomymi. I tyle. A teraz idę do swojego pokoju, pa – pocałowałam go w policzek i szybko ulotniłam się do mojej sypialni, bowiem nie mogłam znieść tego buraczkowego odcieniu na moich policzkach. Spotykanie się ze Stevem to nie ‘spotykanie się’ tylko zwykłe wychodzenie. Chociaż…? Nie. Teraz to już wszystko stało się nieważne. Polubiłam go, nawet bardzo. Sama nie wiem za co. Za tę lekkość w wymawianych zdaniach, za pewność w swoich poglądach i za chęć dzielenia się nimi ze mną. A że już go poznałam trochę, wiem, że być może to wszystko zepsułam. Swoją głupią, dziecinną naiwnością. Bo istnieje coś między naturalnym, ludzkim pociągiem do drugiej osoby i wiadomym zakazie jakiejkolwiek bliskości. On nawet nie chciał się obejmować na pożegnanie czy powitanie.

Rozpłakałam się. Z mojej obojętnej miny zrobiła się twarz rozwydrzonego dzieciaka z opuchniętymi i czerwonymi oczami. Było mi szkoda tej wspaniałej znajomości, szkoda wszystkich moich życiowych wybryków, które sobie uświadomiłam dzięki niemu i szkoda siebie. Pomimo, że uważałam siebie za wielce dorosłą, dopiero on mi uświadomił, że jestem głupią gówniarą udawającą mądrą, alternatywną geniuszkę. Nie dość, że głupia to i naiwna. Bo wciąż liczyłam na jakiś odzew od Raphaela, liczyłam na telefon od Steve’a, liczyłam na cokolwiek, co mogłoby mi pomóc uratować się z tej beznadziejnej depresji. Moja rozpacz podczas ostatniego miesiąca sięgnęła zenitu. Jestem tak bardzo spragniona szczęścia, że szukałam go w każdym kącie, a gdy go tam nie było; byłam jeszcze bardziej nieszczęśliwsza. Teraz jestem tak bardzo nieszczęśliwa, że mogłabym równie dobrze umrzeć. Samobójstwo? Nie, nie mogę. Boli mnie serce, ale innych zabolałoby jeszcze bardziej. Jedyne czego pragnę to żeby bolało mnie coś jeszcze bardziej niż boli mnie teraz serce.

Rozejrzałam się po pokoju, przypomniałam się o moim skromnym zestawie do szycia. Z trzęsącymi się dłońmi i rozmazanym widokiem otworzyłam pudełko, szukając w nim czegoś ostrego. Do moich rąk od razu wpadła żyletka, która już musnęła mnie w palec, sprawiając lekki ból i krwotok. Wzięłam ją ostrożnie do ręki, przejechałam po boku nadgarstka by było to jak najmniej widoczne. Przejechałam lekko, robiąc zaczerwienienie na skórze. Przejechałam mocniej; z mojej skóry zaczęło wypływać kilka kropel ciemnoczerwonej krwi. Znowu przejechałam, i znowu. A kiedy bolało już mnie tak bardzo mocno, że bolały mnie usta od zaciskających się na nich zębów, przerwał mi dźwięk sms-a. Miałam nadzieję, że to Steve. Jednak to nie był on, a nadawca zdziwił mnie jeszcze bardziej. To była wiadomość od Raphaela.